![](http://bajlandia.edu.pl/wp-content/themes/bajlandia/img/content_top.jpg)
Autor: Marta Stec-Dzięcioł
W tym tygodniu
WSZYSCY MAJĄ DOMY
Czy dom to tylko budynek? Czy zwierzęta też mają swoje domy?
W tym tygodniu Sówki spróbuję odpowiadać na naprawdę trudne pytania.
Na podstawie wiersza „Dom pełen wróżek” Ewy Skarżyńskiej omówimy zagadnienie dom rodzinny – miejsce, w którym mieszka rodzina (mama, tata, siostra, brat, babcia, dziadek). W domu rodzinnym czujemy się bezpiecznie, możemy liczyć na pomoc innych i powinniśmy rodzinie pomagać.
Przeczytamy bajkę o Pawle i Gawle, co pozwoli na rozwijanie empatii i wdrażanie do rozumienia reguły wzajemności m.in. poprzez interpretowanie powiedzeń: Wolnoć Tomku w swoim domku oraz Jak ty komu, tak on tobie;
Zabawy ruchowe pozwolą na wdrażanie do zgodnego współdziałania podczas zajęć w grupach i zabaw z elementami współzawodnictwa, oswajanie emocji i uczenie się właściwego zachowania w sytuacjach wygranej i przegranej. Zabawy pozwolą na doskonalenie orientacji przestrzennej m.in. poprzez określanie położenia przedmiotów w przestrzeni, odróżnianie odległości: blisko, daleko, na prawo / na lewo od…; Czeka na nas również poszerzanie wiedzy o środowisku m.in. poprzez przyporządkowywanie zwierząt i ich domów.
„Domy zwierząt” – ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej w oparciu o tekst Patrycji Siewiera-Kozłowskiej.
Czy wiecie, jak wyglądają domy różnych zwierząt? Ptasie domy to gniazda (próbujemy zrobić gniazdko z języka – język płaski, lekko uniesione boki, wargi rozchylone), ptaki budują je wysoko, na gałęziach drzew (czubek języka unosimy jak najwyżej – niczym gałęzie, wargi szeroko otwarte). Inny dom to gawra. Gawrę buduje niedźwiedź w głębi gęstego lasu (język porusza się po dnie jamy ustnej). Najczęściej jest to jaskinia, miejsce niewidoczne dla ludzi (język porusza się w zamkniętej jamie ustnej, dotyka policzków po obu stronach wewnątrz jamy ustnej). Mały jeż także szuka wygodnego miejsca do spania na ziemi, wśród liści, igiełek i mchu (język porusza się po dnie jamy ustnej). Ale dzięcioł (czubek języka delikatnie stuka w podniebienie) i wiewiórka (górne zęby delikatnie masują dolną wargę) szukają sobie mieszkania w dziupli, wysoko na drzewie (wargi szeroko rozchylone, czubek języka sięga wysoko – pokazujemy, jak wysoko mieści się dziupla). Dziupla to mały, okrągły otwór w pniu drzewa (wargi układają się w kształt koła – jak do realizacji głoski o). Jeszcze inny dom ma pies – to buda. Psia buda ma podłogę (język porusza się po dnie jamy ustnej), sufit (język porusza się do przodu i do tyłu po podniebieniu, usta są otwarte szeroko) i ściany (język porusza się po wewnętrznej stronie policzków w górę i w dół, raz z prawej, raz z lewej strony). Czy pieski same budują sobie budy?
Psotliwe zwierzątka
Jakub Piotrowski
Zza podwójnej szklanej szybki
obserwują pokój rybki.
Zobaczyły, jak kanarek
strącił z półki mój zegarek.
Z kuli wybiegł zwinny chomik
i wywrócił pusty słoik.
Gadatliwa jest papużka,
wciąż powtarza: gruszka, gruszka.
Tata woła, że zły pies
podarł rano nowy dres
Mleko z miski wylał kot,
uciekł na wysoki płot.
Dzieci 5-letnie poznają w tym tygodniu graficzny obraz głoski d. Warto z dziećmi ćwiczyć zabawy słowne na przykład rymowanki. W przedszkolu będziemy ćwiczyć na podstawie wiersza Psotliwe zwierzątka.
Plany na najbliższy tydzień
Plany na najbliższy tydzień:
MÓJ KRAJ
W tym tygodniu dzieci będą bliżej poznawać Polskę. Będziemy oglądać mapę, wskażemy gdzie mieszkamy. Zabawy w tym tygodniu będą miały na celu rozbudzanie zainteresowania własną miejscowością i krajem, zapoznanie z herbem miejscowości, godłem, flagą i hymnem Polski, ważnymi miejscami, postaciami, obyczajami. Wysłuchamy legend i historii związanych z powstaniem państwa polskiego. W tym tygodniu będziemy wdrażać dzieci do rozumienia określenia adres, utrwalenie własnego adresu, wzbogacanie słownictwa o określenia związane z tematyką zajęć np.: herb, miejsca pamięci, godło. Na podstawie wierszy i opowiadań będziemy budować poczucia tożsamości indywidualnej i grupowej, m.in. poprzez uświadamianie przynależności do rodziny, społeczności lokalnej, narodu, przy jednoczesnym rozbudzaniu poczucia przynależności do wspólnoty ludzi na całym świecie – począwszy od rozumienia określenia mój adres po określenia moja miejscowość, mój kraj. Dzieci, które mają w domu ciekawe albumy o Polsce mogą przynieść je do przedszkola.
Propozycja wspólnej zabawy w domu:
www.kula.gov.pl (działa w przeglądarce Internet Explorer)
Mapa Polski” – ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej w oparciu o tekst Patrycji Siewiera-Kozłowskiej.
Na samym dole naszego kraju znajdują się wysokie góry – to Tatry (wargi otwarte, czubek języka uniesiony wysoko). Obok Tatr w Beskidach ma początek nasza największa rzeka – Wisła, która płynie przez cały kraj; na początku Wisła płynie w prawą stronę (czubek języka wolno okrąża wargi w prawą stronę), później zakręca w lewą stronę (czubek języka wolno okrąża wargi w lewą stronę), dalej Wisła znów skręca w prawo (powtarzamy ćwiczenie j.w.) i wreszcie płynie do góry (czubek języka sięga jak najwyżej przy otwartych ustach) i wpada do Bałtyku. Bałtyk to nasze morze, jego fale głośno szumią (szu – szu – szu – dzieci powtarzają onomatopeję, N. zwraca uwagę na prawidłową artykulację dźwięku [sz]: wargi wyciągnięte w ryjek, czubek języka uniesiony do wałka dziąsłowego za górnymi zębami). Po prawej stronie od Wisły znajduje się Kraina Wielkich Jezior Mazurskich – mnóstwo tu jezior i lasów. Na mazurskich jeziorach pływają łódki i żaglówki (szeroki język zamienia się w żagiel – unosi się zakrywając górną wargę), a w lasach szumią wysokie sosny (wąski czubek języka unosi się do górnej wargi, jak najwyżej) i ogromne dęby (szu – szu – szu – dzieci powtarzają onomatopeję, N. zwraca uwagę na prawidłową artykulację dźwięku [sz]: wargi wyciągnięte w ryjek, czubek języka uniesiony do wałka dziąsłowego za górnymi zębami). Po lewej stronie od rzeki Wisły jest Śląsk, gdzie górnicy wydobywają węgiel z ukrytych pod ziemią kopalni (język pracuje na dnie jamy ustnej, wykonując ruchy od wewnątrz ku dolnym zębom).
Piosenki, które będą Nam towarzyszyć w tym tygodniu:
Jedzie pociąg z daleka
piosenka popularna
Jedzie pociąg z daleka
Na nikogo nie czeka
Konduktorze łaskawy
Zabierz nas do Warszawy
Konduktorze łaskawy
Zabierz nas do Warszawy.
Konduktorze łaskawy
Zabierz nas do Warszawy
Trudno, trudno to będzie
Dużo osób jest wszędzie
Trudno, trudno to będzie
Dużo osób jest wszędzie.
Pięknie Pana prosimy
Jeszcze miejsce widzimy
A więc prędko wsiadajcie
Do Warszawy ruszajcie
A więc prędko wsiadajcie
Do Warszawy ruszajcie.
Jedzie pociąg z daleka
Ani chwili nie czeka
Konduktorze łaskawy
Zabierz nas do Warszawy
Nasza warszawska Syrenka
sł. Zofia Holska-Albekier
muz. Edward Pałłasz
Nasza warszawska Syrenka
co noc urządza wyprawę.
Nocy się ciemnej nie lęka,
gdy pragnie zwiedzić Warszawę.
Ref: Warszawski Zamek, pałac w Łazienkach
nad cichym stawem,
dzielnice nowe i Stare Miasto
w naszej Warszawie.
Nasza warszawska syrenka
Wisłą powraca nad ranem.
Z nią jest wiślana piosenka
i miasto w słońcu skąpane.
Ref: Warszawski Zamek…
Herb Skoczowa
Plany na najbliższy tydzień
WIEJE I PADA
___________________________________________________________________________
W tym tygodniu będziemy poznawać zmiany zachodzące w przyrodzie późną jesienią.
– poznamy zwrot szaruga jesienna, jako typowe określenia pogody charakterystycznej dla późnej jesieni;
– określanie, jak silny wieje wiatr: wietrzyk, wiaterek, zawierucha, wichura.
– powiemy co może robić deszcz na podstawie piosenki: dzwoni, bębni, dudni, tłucze, gra, kapie, leje, siąpi, mży…
– będziemy słuchać wierszy i opowiadań o parasolach, chmurach i o wietrze;
– zabawy ruchowe jakie czekają na dzieci: skoki przez kałuże, pieski i kałużę (zabawa z elementem czworakowania), pada deszcz (reagowanie na umówiony sygnał), i wiele innych.
__________________________________________________________________________
Dni są coraz krótsze
– ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej w oparciu o tekst Patrycji Siewiera-Kozłowskiej.
Przypomnijcie, jaką mamy porę roku (dzieci odpowiadają: jesień). Skąd o tym wiemy? Słońce, które latem świeciło bardzo wysoko (wargi szeroko otwarte, język sięga do najwyższego punktu na górnej wardze lub do nosa), teraz świeci zupełnie nisko (dotykamy czubkiem języka kącików warg z prawej i z lewej strony). Liście, które latem mocno trzymały się gałęzi (język przykleja się mocno do podniebienia) i szumiały na najwyższych gałęziach (szu – szu – szu – dzieci powtarzają onomatopeję; N. zwraca uwagę na prawidłowy układ narządów artykulacyjnych: wargi ułożone w ryjek, język uniesiony do wałeczka dziąsłowego za górnymi zębami) teraz zmieniają kolory i spadają z drzew niesione wiatrem (fiu – fiu – fiu – dzieci powtarzają; N. zwraca uwagę na prawidłowy tor oddechowy – wdech przez nos oraz prawidłowy układ narządów mowy – górne zęby dotykają dolnej wargi podczas realizacji dźwięku [f]). Jest coraz chłodniej (brrrrrr – dzieci powtarzają onomatopeję), często wieją wiatry (wdech przez nos, silny wydech ustami – powtarzamy kilkakrotnie), czasem pada deszcz (kap – kap – kap – powtarzamy onomatopeję). Dni, które latem były bardzo długie (wysuwamy jak najdalej długi i cienki język), teraz robią się coraz krótsze (wysunięty daleko język wolniutko skracamy, chowając w jamie ustnej), a słońce nie grzeje już tak mocno, jak latem.
___________________________________________________________________________
Listopadowa piosenka
Płyną niebem ciemne chmury, wiatr w kominie śpiewa.
I ostatnie złote liście opadają z drzewa.
Ref: Listopadowa piosenka, jak deszczu kropelka.
Listopadowa piosenka, kap, kapu, kap.
Już listopad wieje chłodem, kropi zimnym deszczem.
W parku trzęsą się chochoły, jakby miały dreszcze.
Ref: Listopadowa piosenka…
Pan Listopad swój parasol mocno w ręce trzyma
I powiada, że niedługo przyjdzie do nas zima.
Ref: Listopadowa piosenka…
__________________________________________________________________________
Na najstarsze dzieci z naszej grupy w tym tygodniu czekają ćwiczenia mające na celu:
– wdrażanie do rozumienia pojęcia liczby 6 i jej graficznego obrazu; do rozumienia aspektu porządkowego liczb i posługiwanie się liczebnikami porządkowymi; tworzenie sześcioelementowych zbiorów, praktyczny rozkład liczby 6 na składniki;
– wdrażanie dorozumienia pojęć: duży – mniejszy – mały, długi – krótszy – krótki, gruby – cieńszy – cienki; wdrażanie do rozumienia stałości liczby przedmiotów w zbiorze niezależnie od zmiany w ich układzie; dobieranie do pary wg zauważonych podobieństw; rozpoznawanie i nazywanie podstawowych kształtów figur geometrycznych;
Jak wspierać dziecko?
Warto rozwijać umiejętność posługiwania się określeniami: duży, mały, mniejszy, najmniejszy, długi, krótki, krótszy, najkrótszy, gruby itp. Można na przykład układać z dzieckiem szeregi różnych elementów od największego do najmniejszego, od najdłuższego do najkrótszego, używając przy tym powyższych określeń, albo prosić dziecko o wyszukanie w otoczeniu tego, co jest najmniejsze i tego, co jest największe itd.
W następnym tygodniu potrzebne będą: widokówki, zdjęcia, albumy i przedmioty związane z miejscem zamieszkania i Warszawą; zaadresowane pocztówki itp.
W tym tygodniu…
Temat tygodnia…
JESTEM SAMODZIELNY
Sówki są już dobrze obeznane z przedszkolem, znają rytm dnia, swoje panie oraz wszystkich pracowników. Coraz
lepiej radzą sobie z czynnościami samoobsługowymi. W tym tygodniu dzieci doświadczą, jak wiele rzeczy potrafią już zrobić same. Będziemy doskonalić umiejętności samodzielnego ubierania się we właściwej kolejności, nakrywania do stołu oraz jedzenia.
__________________________________________________________________________
W środę, jeżeli będzie ładna pogoda wybierzemy się na wycieczkę.
Prosimy o podpisanie zgody przez rodziców.
Dzieci mogą zabrać ze sobą plecaczki z zamykanym piciem, małą przekąską oraz chusteczkami higienicznymi.
_________________________________________________________________________
Zabawy na nadchodzący tydzień, w które Sówki mogą bawić się w domu:
Ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej wg Patrycji Siewiera-Kozłowskiej.
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam!
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam! Dzieci powtarzają onomatopeję „mniam”, N. zachęca do powtórzenia całego wersu.
Mam widelec zębaty Dzieci rozchylają wargi, pokazują zęby, delikatnie uderzają dolnymi i górnymi zębami o siebie.
i okrągły talerzyk, Zataczają czubkiem języka koło, oblizując szeroko
rozchylone wargi.
na nim pyszny kotlecik Dzieci robią „kotlecik” z języka – język płaski,
szeroki wysuwają do przodu,
i ziemniaczek już leży. a następnie „ziemniaczek” – wypychają językiem
policzki, bo ziemniak jest twardy i okrągły.
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam! Dzieci powtarzają onomatopeję „mniam” lub cały wers.
Jest też smaczna surówka, Dzieci masują ręką brzuszek, a szerokim językiem dokładnie oblizują górną i dolną wargę.
zjem ją chętnie ze smakiem. Jeszcze raz. Dzieci szerokim językiem dokładnie oblizują wargę.
Pusty talerz już widać,
jestem zuchem – przedszkolakiem!
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam! Dzieci powtarzają onomatopeję „mniam” lub cały wers.
Jest i zupa gorąca,
więc podmucham troszeczkę, Wdech nosem, wydech przez usta – powtarzają 3 razy).
zanim wezmę do ręki moją małą łyżeczkę. Dzieci próbują zrobić „łyżeczkę” z języka – język płaski i szeroki, lekko uniesione boki i czubek,
wargi szeroko rozchylone.
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam! Dzieci powtarzają onomatopeję „mniam” lub cały wers.
Zabawa dydaktyczna.
Ustalanie skutku, gdy znana przyczyna.
N. opowiada dzieciom różnorodne sytuacje, a dzieci mówią ich zakończenie, np.:
– Jeśli na stole z obrusem stoi kubek, a ktoś szarpnie mocno za obrus, to co się stanie? (kubek
spadnie ze stołu i się rozbije);
– Jeśli w talerzu jest zupa, a talerz zostanie mocno przechylony, to co się stanie? (zupa się wyleje z talerza);
– Jeśli jesteśmy na spacerze i zacznie padać, a my nie mamy parasola, to co się stanie? (zmokniemy,przemoknie nam ubranie, włosy będą mokre i możemy się przeziębić).
Ustalanie przyczyny, gdy wiadomy jest skutek.
N. proponuje dzieciom zadanie odwrotne – trudniejsze. Opowiada, jaki jest skutek (efekt),
a dzieci podają przyczynę. Warto zwrócić uwagę na fakt, że ten sam skutek może być spowodowany
różnymi przyczynami. np.:
– Na parapecie stoi w doniczce uschnięty kwiatek. Jak to się stało? Dlaczego usechł? (zapomniano go podlać, kwiatek był chory i dlatego usechł);
– Wychodzimy do przedszkolnego ogrodu i widzimy, że jest mokro. Jak myślicie, dlaczego? (bo padał deszcz, bo ktoś intensywnie podlewał trawniki, bo przejechała polewaczka, bo pękła rura wodociągowa i uciekająca woda rozlała się wokoło).
Nasze plany.
Przez najbliższe dwa tygodnie „Sówki” będą bawić się z jesienią.
W środę Sówki będą występować dla Jeżyków z okazji Pasowania na Przedszkolaka.
W piątek dzieci, które będą miały ochotę mogą przynieść do przedszkola obraną marchewkę i jabłka oraz buraki.
Z tych produktów przygotujemy sok. A wszystko po to by być zdrowym tej jesieni.
W tym tygodniu…
Poznamy nowe zabawy i wierszyki dotyczące jesieni. Będziemy odpowiadać na jesienne zagadki. Czekają na nas ćwiczenia oddechowe „Listki na wietrze”, które mają na celu wdrażanie prawidłowego toru oddechowego, regulowanie siły wydechu, poszerzanie wydolności oddechowej płuc. (zachęcamy do ćwiczeń również w domu). Posłuchamy wiersza „Cztery kasztany”- będziemy używać liczebników porządkowych (pierwszy, drugi itd.), a później pani będzie robić psikusy i zamieniać miejsce kasztanów. Ciekawe czy się nie pomylimy z określaniem ich miejsca w szeregu? Na kasztanach będziemy w tym tygodniu również grać. Poznamy zabawę umuzykalniającą: „Kto ma w ręku kasztan?”.
Jeżeli tylko pogoda na to pozwoli to w naszym przedszkolnym ogrodzie zamierzamy poukładać jesienne kompozycje. Będziemy prowadzić obserwacje przyrodnicze w ogrodzie- omawiać budowę drzewa: pień, konary, gałęzie,liście; dotykać kory drzewa i określanie jej cech: szorstka, twarda. Będziemy ćwiczyć posługiwanie się nazwami drzew: kasztanowiec, dąb, brzoza, klon. W planach mamy również spacer do parku na Górnym Borze. Poznamy rolę, jaką odgrywają parki w miastach.
Dzieci pięcioletnie w tym tygodniu poznają graficzny zapis cyfry 4 oraz literkę L jak LIS. Zachęcam serdecznie rodziców do zabaw z dziećmi w sylabizowanie i określanie pierwszej głoski w wyrazie.
Jesienne liście” – ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej w oparciu o tekst Patrycji Siewiera-Kozłowskiej.
Czy wiecie, co potrafią jesienne liście? Niektóre z nich jeszcze całkiem mocno trzymają się gałęzi (języki mocno przyklejone do podniebienia, wargi otwarte), a gdy powieje silny wiatr (głęboki wdech przez nos, silny wydech przez usta) listki na gałęziach rozmawiają szu – szu – szu (dzieci powtarzają onomatopeję, N. zwraca uwagę na układ narządów artykulacyjnych: wargi wyciągnięte do przodu jak ryjek, język uniesiony do wałka dziąsłowego za górnymi zębami). Są też listki, które oderwały się już od gałęzi i na silnym wietrze (głęboki wdech przez nos, silny wydech przez usta) wirują (język wolno krąży po linii warg, zataczamy koło raz w jedną, raz w drugą stronę). Inne listki już spadły – leżą pod nogami przechodniów na chodnikach i czekają na dzieci, które przechodząc będą szurały butami szuch – szuch – szuch (dzieci powtarzają, N. zwraca uwagę na prawidłową realizację dźwięku sz – j.w.). A czy wiecie, co można zrobić z jesiennych liści? Można je pozbierać, żeby ułożyć kolorowy bukiet (czubek języka dotyka kolejno punktów na górnej wardze – zbieramy po jednym listku). Można też je zasuszyć i wkleić do zielnika (płaski język nieruchomo leży między wargami), można nimi szeleścić szu – szu – szu (powtarzamy j.w.) lub odrysować na kartce (czubek języka rysuje na podniebieniu kształt liścia).
„W kasztanowym lesie „
1. W kasztanowym mieście
wszystko jest z kasztana:
kasztanowe drzewa
szumią tu od rana,
kasztanowe chmury
płyną ponad miastem,
słońce jest zielone,
śmieszne i kolczaste.
Ref.: Kasztanowy konik,
kasztanowy bat,
na koniku kasztanowym
pojedziemy w świat.
Na koniku kasztanowym
pojedziemy w świat.
2. W kasztanowym mieście,
w kasztanowy ranek,
każdy na śniadanie
je kasztanów dzbanek,
a listonosz stary
zawsze oczywiście
nosi zamiast listów
kasztanowe liście.
Ref.: Kasztanowy konik…
![gorki](http://bajlandia.edu.pl/wp-content/themes/bajlandia/img/gorki.jpg)