![](http://bajlandia.edu.pl/wp-content/themes/bajlandia/img/content_top.jpg)
Aktualności: Sówki
Zdjęcie do Głosu Ziemi Cieszyńskiej
Dnia 6.11.2015 r. (piątek) o godz. 10:30 wykonane będzie zdjęcie grupowe Sówek. Zdjęcie zamieszczone będzie w Głosie Ziemi Cieszyńskiej.
Plany na najbliższy tydzień
WIEJE I PADA
___________________________________________________________________________
W tym tygodniu będziemy poznawać zmiany zachodzące w przyrodzie późną jesienią.
– poznamy zwrot szaruga jesienna, jako typowe określenia pogody charakterystycznej dla późnej jesieni;
– określanie, jak silny wieje wiatr: wietrzyk, wiaterek, zawierucha, wichura.
– powiemy co może robić deszcz na podstawie piosenki: dzwoni, bębni, dudni, tłucze, gra, kapie, leje, siąpi, mży…
– będziemy słuchać wierszy i opowiadań o parasolach, chmurach i o wietrze;
– zabawy ruchowe jakie czekają na dzieci: skoki przez kałuże, pieski i kałużę (zabawa z elementem czworakowania), pada deszcz (reagowanie na umówiony sygnał), i wiele innych.
__________________________________________________________________________
Dni są coraz krótsze
– ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej w oparciu o tekst Patrycji Siewiera-Kozłowskiej.
Przypomnijcie, jaką mamy porę roku (dzieci odpowiadają: jesień). Skąd o tym wiemy? Słońce, które latem świeciło bardzo wysoko (wargi szeroko otwarte, język sięga do najwyższego punktu na górnej wardze lub do nosa), teraz świeci zupełnie nisko (dotykamy czubkiem języka kącików warg z prawej i z lewej strony). Liście, które latem mocno trzymały się gałęzi (język przykleja się mocno do podniebienia) i szumiały na najwyższych gałęziach (szu – szu – szu – dzieci powtarzają onomatopeję; N. zwraca uwagę na prawidłowy układ narządów artykulacyjnych: wargi ułożone w ryjek, język uniesiony do wałeczka dziąsłowego za górnymi zębami) teraz zmieniają kolory i spadają z drzew niesione wiatrem (fiu – fiu – fiu – dzieci powtarzają; N. zwraca uwagę na prawidłowy tor oddechowy – wdech przez nos oraz prawidłowy układ narządów mowy – górne zęby dotykają dolnej wargi podczas realizacji dźwięku [f]). Jest coraz chłodniej (brrrrrr – dzieci powtarzają onomatopeję), często wieją wiatry (wdech przez nos, silny wydech ustami – powtarzamy kilkakrotnie), czasem pada deszcz (kap – kap – kap – powtarzamy onomatopeję). Dni, które latem były bardzo długie (wysuwamy jak najdalej długi i cienki język), teraz robią się coraz krótsze (wysunięty daleko język wolniutko skracamy, chowając w jamie ustnej), a słońce nie grzeje już tak mocno, jak latem.
___________________________________________________________________________
Listopadowa piosenka
Płyną niebem ciemne chmury, wiatr w kominie śpiewa.
I ostatnie złote liście opadają z drzewa.
Ref: Listopadowa piosenka, jak deszczu kropelka.
Listopadowa piosenka, kap, kapu, kap.
Już listopad wieje chłodem, kropi zimnym deszczem.
W parku trzęsą się chochoły, jakby miały dreszcze.
Ref: Listopadowa piosenka…
Pan Listopad swój parasol mocno w ręce trzyma
I powiada, że niedługo przyjdzie do nas zima.
Ref: Listopadowa piosenka…
__________________________________________________________________________
Na najstarsze dzieci z naszej grupy w tym tygodniu czekają ćwiczenia mające na celu:
– wdrażanie do rozumienia pojęcia liczby 6 i jej graficznego obrazu; do rozumienia aspektu porządkowego liczb i posługiwanie się liczebnikami porządkowymi; tworzenie sześcioelementowych zbiorów, praktyczny rozkład liczby 6 na składniki;
– wdrażanie dorozumienia pojęć: duży – mniejszy – mały, długi – krótszy – krótki, gruby – cieńszy – cienki; wdrażanie do rozumienia stałości liczby przedmiotów w zbiorze niezależnie od zmiany w ich układzie; dobieranie do pary wg zauważonych podobieństw; rozpoznawanie i nazywanie podstawowych kształtów figur geometrycznych;
Jak wspierać dziecko?
Warto rozwijać umiejętność posługiwania się określeniami: duży, mały, mniejszy, najmniejszy, długi, krótki, krótszy, najkrótszy, gruby itp. Można na przykład układać z dzieckiem szeregi różnych elementów od największego do najmniejszego, od najdłuższego do najkrótszego, używając przy tym powyższych określeń, albo prosić dziecko o wyszukanie w otoczeniu tego, co jest najmniejsze i tego, co jest największe itd.
W następnym tygodniu potrzebne będą: widokówki, zdjęcia, albumy i przedmioty związane z miejscem zamieszkania i Warszawą; zaadresowane pocztówki itp.
Wycieczka do Dębowca (firma Brapta)
![](http://bajlandia.edu.pl/wp-content/uploads/2015/11/P1210047-490x372.jpg)
W tym tygodniu…
Temat tygodnia…
JESTEM SAMODZIELNY
Sówki są już dobrze obeznane z przedszkolem, znają rytm dnia, swoje panie oraz wszystkich pracowników. Coraz
lepiej radzą sobie z czynnościami samoobsługowymi. W tym tygodniu dzieci doświadczą, jak wiele rzeczy potrafią już zrobić same. Będziemy doskonalić umiejętności samodzielnego ubierania się we właściwej kolejności, nakrywania do stołu oraz jedzenia.
__________________________________________________________________________
W środę, jeżeli będzie ładna pogoda wybierzemy się na wycieczkę.
Prosimy o podpisanie zgody przez rodziców.
Dzieci mogą zabrać ze sobą plecaczki z zamykanym piciem, małą przekąską oraz chusteczkami higienicznymi.
_________________________________________________________________________
Zabawy na nadchodzący tydzień, w które Sówki mogą bawić się w domu:
Ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej wg Patrycji Siewiera-Kozłowskiej.
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam!
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam! Dzieci powtarzają onomatopeję „mniam”, N. zachęca do powtórzenia całego wersu.
Mam widelec zębaty Dzieci rozchylają wargi, pokazują zęby, delikatnie uderzają dolnymi i górnymi zębami o siebie.
i okrągły talerzyk, Zataczają czubkiem języka koło, oblizując szeroko
rozchylone wargi.
na nim pyszny kotlecik Dzieci robią „kotlecik” z języka – język płaski,
szeroki wysuwają do przodu,
i ziemniaczek już leży. a następnie „ziemniaczek” – wypychają językiem
policzki, bo ziemniak jest twardy i okrągły.
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam! Dzieci powtarzają onomatopeję „mniam” lub cały wers.
Jest też smaczna surówka, Dzieci masują ręką brzuszek, a szerokim językiem dokładnie oblizują górną i dolną wargę.
zjem ją chętnie ze smakiem. Jeszcze raz. Dzieci szerokim językiem dokładnie oblizują wargę.
Pusty talerz już widać,
jestem zuchem – przedszkolakiem!
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam! Dzieci powtarzają onomatopeję „mniam” lub cały wers.
Jest i zupa gorąca,
więc podmucham troszeczkę, Wdech nosem, wydech przez usta – powtarzają 3 razy).
zanim wezmę do ręki moją małą łyżeczkę. Dzieci próbują zrobić „łyżeczkę” z języka – język płaski i szeroki, lekko uniesione boki i czubek,
wargi szeroko rozchylone.
Mniam, mniam, mniam – zjadam sam! Dzieci powtarzają onomatopeję „mniam” lub cały wers.
Zabawa dydaktyczna.
Ustalanie skutku, gdy znana przyczyna.
N. opowiada dzieciom różnorodne sytuacje, a dzieci mówią ich zakończenie, np.:
– Jeśli na stole z obrusem stoi kubek, a ktoś szarpnie mocno za obrus, to co się stanie? (kubek
spadnie ze stołu i się rozbije);
– Jeśli w talerzu jest zupa, a talerz zostanie mocno przechylony, to co się stanie? (zupa się wyleje z talerza);
– Jeśli jesteśmy na spacerze i zacznie padać, a my nie mamy parasola, to co się stanie? (zmokniemy,przemoknie nam ubranie, włosy będą mokre i możemy się przeziębić).
Ustalanie przyczyny, gdy wiadomy jest skutek.
N. proponuje dzieciom zadanie odwrotne – trudniejsze. Opowiada, jaki jest skutek (efekt),
a dzieci podają przyczynę. Warto zwrócić uwagę na fakt, że ten sam skutek może być spowodowany
różnymi przyczynami. np.:
– Na parapecie stoi w doniczce uschnięty kwiatek. Jak to się stało? Dlaczego usechł? (zapomniano go podlać, kwiatek był chory i dlatego usechł);
– Wychodzimy do przedszkolnego ogrodu i widzimy, że jest mokro. Jak myślicie, dlaczego? (bo padał deszcz, bo ktoś intensywnie podlewał trawniki, bo przejechała polewaczka, bo pękła rura wodociągowa i uciekająca woda rozlała się wokoło).
Nasze plany.
Przez najbliższe dwa tygodnie „Sówki” będą bawić się z jesienią.
W środę Sówki będą występować dla Jeżyków z okazji Pasowania na Przedszkolaka.
W piątek dzieci, które będą miały ochotę mogą przynieść do przedszkola obraną marchewkę i jabłka oraz buraki.
Z tych produktów przygotujemy sok. A wszystko po to by być zdrowym tej jesieni.
W tym tygodniu…
Poznamy nowe zabawy i wierszyki dotyczące jesieni. Będziemy odpowiadać na jesienne zagadki. Czekają na nas ćwiczenia oddechowe „Listki na wietrze”, które mają na celu wdrażanie prawidłowego toru oddechowego, regulowanie siły wydechu, poszerzanie wydolności oddechowej płuc. (zachęcamy do ćwiczeń również w domu). Posłuchamy wiersza „Cztery kasztany”- będziemy używać liczebników porządkowych (pierwszy, drugi itd.), a później pani będzie robić psikusy i zamieniać miejsce kasztanów. Ciekawe czy się nie pomylimy z określaniem ich miejsca w szeregu? Na kasztanach będziemy w tym tygodniu również grać. Poznamy zabawę umuzykalniającą: „Kto ma w ręku kasztan?”.
Jeżeli tylko pogoda na to pozwoli to w naszym przedszkolnym ogrodzie zamierzamy poukładać jesienne kompozycje. Będziemy prowadzić obserwacje przyrodnicze w ogrodzie- omawiać budowę drzewa: pień, konary, gałęzie,liście; dotykać kory drzewa i określanie jej cech: szorstka, twarda. Będziemy ćwiczyć posługiwanie się nazwami drzew: kasztanowiec, dąb, brzoza, klon. W planach mamy również spacer do parku na Górnym Borze. Poznamy rolę, jaką odgrywają parki w miastach.
Dzieci pięcioletnie w tym tygodniu poznają graficzny zapis cyfry 4 oraz literkę L jak LIS. Zachęcam serdecznie rodziców do zabaw z dziećmi w sylabizowanie i określanie pierwszej głoski w wyrazie.
Jesienne liście” – ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej w oparciu o tekst Patrycji Siewiera-Kozłowskiej.
Czy wiecie, co potrafią jesienne liście? Niektóre z nich jeszcze całkiem mocno trzymają się gałęzi (języki mocno przyklejone do podniebienia, wargi otwarte), a gdy powieje silny wiatr (głęboki wdech przez nos, silny wydech przez usta) listki na gałęziach rozmawiają szu – szu – szu (dzieci powtarzają onomatopeję, N. zwraca uwagę na układ narządów artykulacyjnych: wargi wyciągnięte do przodu jak ryjek, język uniesiony do wałka dziąsłowego za górnymi zębami). Są też listki, które oderwały się już od gałęzi i na silnym wietrze (głęboki wdech przez nos, silny wydech przez usta) wirują (język wolno krąży po linii warg, zataczamy koło raz w jedną, raz w drugą stronę). Inne listki już spadły – leżą pod nogami przechodniów na chodnikach i czekają na dzieci, które przechodząc będą szurały butami szuch – szuch – szuch (dzieci powtarzają, N. zwraca uwagę na prawidłową realizację dźwięku sz – j.w.). A czy wiecie, co można zrobić z jesiennych liści? Można je pozbierać, żeby ułożyć kolorowy bukiet (czubek języka dotyka kolejno punktów na górnej wardze – zbieramy po jednym listku). Można też je zasuszyć i wkleić do zielnika (płaski język nieruchomo leży między wargami), można nimi szeleścić szu – szu – szu (powtarzamy j.w.) lub odrysować na kartce (czubek języka rysuje na podniebieniu kształt liścia).
„W kasztanowym lesie „
1. W kasztanowym mieście
wszystko jest z kasztana:
kasztanowe drzewa
szumią tu od rana,
kasztanowe chmury
płyną ponad miastem,
słońce jest zielone,
śmieszne i kolczaste.
Ref.: Kasztanowy konik,
kasztanowy bat,
na koniku kasztanowym
pojedziemy w świat.
Na koniku kasztanowym
pojedziemy w świat.
2. W kasztanowym mieście,
w kasztanowy ranek,
każdy na śniadanie
je kasztanów dzbanek,
a listonosz stary
zawsze oczywiście
nosi zamiast listów
kasztanowe liście.
Ref.: Kasztanowy konik…
![gorki](http://bajlandia.edu.pl/wp-content/themes/bajlandia/img/gorki.jpg)